วันพฤหัสบดีที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

ผมจะไม่นับถือคุณเป็นหลานอีกต่อไป




ต่อไปนี้ ผมจะไม่นับถือคุณเป็นหลานอีกต่อไป

น้ากับหลาน...
ปิดตำนานน้ากับหลานเสียที...ต่อไปนี้เราไม่ต้องนับญาติ เป็นน้าหลานอีกต่อไป

เมื่อก่อนนี้ อาจใช่ น้ากับหลานคนนี้จริงใจต่อกัน
นานวัน ยิ่งผูกพัน จาก "น้า" นั้น เลือนหายไป

พอกันที ที่รัก.....จากนี้จะไม่มีแล้วนะ "น้า-หลาน".......
ต่อจากนี้มีแต่ เรารักกัน
...........................................................................
เริ่มต้นจากที่เราทักทายกันแบบกวนๆ เราทักทายกันเรื่อยมาไม่ได้ขาด
ผมได้รู้ คุณได้รู้ เมื่อเราได้รู้จักตื้นลึกบางหนา ของกันและกัน ก็รับได้
แต่เมื่อรู้ว่า อายุของผมมากว่าคุณก็มากอยู่ คุณกลับมาเรียกผมว่า "น้า"ซะงั้น
คุณกำหนดเองนะ ที่รัก ที่ "น้า น้า" ที่เราใช้เรียกกัน ก็เพราะคุณนั้นกำหนดเอง
จริงๆ ถามว่าชอบไหม ผมตอบได้ "ไม่ชอบหรอก" ใช่.....ที่ผมเรียกว่า"สาวน้อย"
จะให้ทักว่า"คนสวย"ก็ไม่ใช่ เพราะ"คนสวย"
ที่คนทั่วไปทักทายกันคือ...คนเหล่านั้น จะต้องอยู่ใน วัยเดี่ยวกันจ่ะ

ยอมรับว่า"สาวน้อย" ที่เรียกเพราะเอ็นดู เพราะที่รู้ๆ ว่าเรียกคนสวยไม่ได้
ก็คุณตัดบทเรียกน้าก่อนทำไม ผมเลยเลยเรียกไม่ได้ เพราะเราคนละขั้นกัน

มาวันนี้ เรียกได้เต็มปาก ว่า "ที่รัก..ที่รัก" ของผมนั้น
เพราะเราเข้าใจกันทุกอย่างแหละจ่ะ "ที่รัก" ของผมหรือของฉัน คนที่กล่าว มานั้นก็คือคุณ.....

ส่วนอะไรๆ..ที่ผ่านมา ไม่ต้องขอบคุณหรอกจ่ะ
เพราะมันหน้าที่ของผมที่จะต้องดูแลคุณ ดูแลความรัก ทั้งกาย และใจ
ทั้งร่างกายและจิตใจ เมื่อคุณเจ็บผมก็เจ็บ คุณเจ็บเท่าไหร่ ผมย่อมเจ็บมากมายหลายเท่า
เมื่อคุณสุข ผมก็สุข ถ้าคนสุขมากเท่าไหร่ ผมก็พอใจยืนดูอยู่ห่างๆอย่างพอใจ

ที่รัก.....จากวันนี้ไป คุณบอกว่าเข้มแข็งมากกว่าเดิม แต่จะดีมากว่าถ้าหากคุณเข้มแข็งตลอดไป

ที่รัก ...ผมจะอยู่ไกล้ๆ คุณยังงี้ตลอดไป

ไม่มีความคิดเห็น: