วันพุธที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2552

120 วัน เราจะมีกันตลอดไป

อีกวาระหนึ่งที่มาถึง

ที่ผ่านมา เราเข้าใจกันตลอดเวลาเลยใช่ไหม?

ที่รัก วันนี้เป็นวันที่ 120 แล้ว เราจะรักกันอย่างนี้เรื่อยไปได้ไหม?

ที่รัก...ที่ผมเป็นแบบนี้คุณรับรักผมได้ใช่ไหม?

แล้วเราจะได้อะไร? ต่อๆไปล่ะ...เมื่อเราบอกว่ารักกันมากขนาดนี้

ที่รัก...คุณมีความสุขมากไหม? เมื่อเรามีกันและกัน อยู่แบบนี้

และผมมีเรื่องราวที่อยากจะบอกคุณ..."ผมรักคุณ"

บอกคุณจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว (แต่จริงใจ) คุณรู้สึกอะไรได้ไหมครับ

สิ่งที่นำพาเราทั้งสองมาพบกัน ... ที่รักผมนึกไม่ออกว่ามีอะไรบ้าง

คุณคิดออกไหม?

นานมากเลยรู้ไหมที่คนสองคนจะรักกันได้ขนาดนี้ มันต้องใช้เวลาศึกษา ดูใจ

บางครั้งมันดูสับสน บางครั้งอาจดูง่ายเกินไป แต่ในที่สุดเราก็เข้าใจมัน ดีทุกครั้ง

เราก็เข้าใจกันดีตลอดเรื่อยมา เลย

ทุกวันนี้ผมเข้าใจตัวเองดีแล้ว ว่า...ผมมีคุณจึงจะอยู่ได้

ถ้าวันนี้ไม่มีคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ยังไง ผมทบทวนตัวเองตลอดเวลา

ระหว่างที่มีคุณ และไม่มีคุณ มันช่างต่างกันนัก รู้ไหมครับ
ภาพถ่ายของฉัน
...ระหว่างที่มีคุณอยู่ข้างๆ ผมรู้สึกไม่อยากได้อะไรอีกเลย อยากมีคุณอยู่กับผมอย่างนี้ตลอดไป

...แต่ในระหว่างที่ไม่มีคุณ ผมรู้สึกเหมือนว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับผมเลย ที่รัก

 ที่รัก...มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมมั่นใจ ที่จะมีคุณตลอดไปได้

ขอเพียงคุณมั่นใจในตัวผม ผมก็จะมีคุณคนเดียวตลอดไป

ขอเพียงเราเข้าใจกัน เราจะมีกันและกันตลอดไป