วันอาทิตย์ที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

180 วัน...เธอและฉัน

180 วันที่ผ่านมา เรามีทั้งสุขและทุกข์มากมาย ที่รัก...

วันนี้เป็นวันดีวันที่เรารู้สึกว่า

มีความสุขอีกวันแล้วซินะ ตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมา

แม้ว่าเราจะอยู่ห่างกัน แต่

นั่นไม่ใช่อุปสรรคเลยใช่ไหม คุณรู้ไหมว่า

วันที่ผมได้พบคุณรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่

ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกดีๆที่ผ่านมามันยังไม่จบเพียงเท่านี้

เรายิ่งเข้าใจกันมากขึ้น เราได้รู้จักกันมากขึ้น

และผมก็ไปหาคุณครอบครัวคุณต้อนรับผมเป็นอย่างดี

ถึงแม้ว่า ครอบครัวคุณจะไม่เคยรู้จักกับผมมาก่อน

แต่ก็รู้สึกเหมือนคุ้นเคยมาก

ครั้งแรกที่เราได้พบกัน ผมคิดไปเอง

ว่าคุณจะรับผมไม่ได้ แล้วในที่สุดความรู้สึกได้เปลี่ยนไป

คุณบอกว่ารับผมได้ ผมดีใจ คุณบอกอีกว่าครอบครัวคุณไม่ปฏิเสธผม

นั่นคือสวรรค์ทรงโปรดครับ

เมื่อมีความรัก ย่อมมีความทุกข์

แม้ว่าเราจะไม่เข้าใจกันบ้างเราโกรธกันบ้าง

แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่อยากจะบอก...

ผมอยากบอกคุณว่า "แม้ว่าเราจะโกรธ หรือไม่เข้าใจกัน

แต่ผมไม่เคยหยุดรักคุณ"

แม้ว่าวันนี้เราก็มีเรื่องที่ไม่เข้าใจกัน ก็มีอยู่สิ่ง...ที่เราไม่ลืม

180 วันที่เราไม่เอ่ยปากบอกรัก วันนี้เป็นครบรอบ 180 วันแล้วครับ

เราได้ให้อะไรกันมาแล้วมากมาย ต่อไปเราไม่ต้องดูใจกันอีกต่อไป

เราเชื่อใจกัน

เราเข้าใจกันดีเสมอมา

ผมเชื่อมั่นในความรักของตัวเองเสมอครับที่รัก

ความสุขมากมายที่ได้รับจากคุณผมคิดว่าหาจากที่ไหนไม่ได้แล้ว

มีครบแล้วที่คุณ

ผมไม่ต้องการอะไรอีก

เมื่อมีคุณผมจะมีคุณเพียงคนเดียวตลอดไป...

ผมรักคุณครับ
ที่รัก





วันพุธที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2552

120 วัน เราจะมีกันตลอดไป

อีกวาระหนึ่งที่มาถึง

ที่ผ่านมา เราเข้าใจกันตลอดเวลาเลยใช่ไหม?

ที่รัก วันนี้เป็นวันที่ 120 แล้ว เราจะรักกันอย่างนี้เรื่อยไปได้ไหม?

ที่รัก...ที่ผมเป็นแบบนี้คุณรับรักผมได้ใช่ไหม?

แล้วเราจะได้อะไร? ต่อๆไปล่ะ...เมื่อเราบอกว่ารักกันมากขนาดนี้

ที่รัก...คุณมีความสุขมากไหม? เมื่อเรามีกันและกัน อยู่แบบนี้

และผมมีเรื่องราวที่อยากจะบอกคุณ..."ผมรักคุณ"

บอกคุณจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว (แต่จริงใจ) คุณรู้สึกอะไรได้ไหมครับ

สิ่งที่นำพาเราทั้งสองมาพบกัน ... ที่รักผมนึกไม่ออกว่ามีอะไรบ้าง

คุณคิดออกไหม?

นานมากเลยรู้ไหมที่คนสองคนจะรักกันได้ขนาดนี้ มันต้องใช้เวลาศึกษา ดูใจ

บางครั้งมันดูสับสน บางครั้งอาจดูง่ายเกินไป แต่ในที่สุดเราก็เข้าใจมัน ดีทุกครั้ง

เราก็เข้าใจกันดีตลอดเรื่อยมา เลย

ทุกวันนี้ผมเข้าใจตัวเองดีแล้ว ว่า...ผมมีคุณจึงจะอยู่ได้

ถ้าวันนี้ไม่มีคุณ ผมก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ยังไง ผมทบทวนตัวเองตลอดเวลา

ระหว่างที่มีคุณ และไม่มีคุณ มันช่างต่างกันนัก รู้ไหมครับ
ภาพถ่ายของฉัน
...ระหว่างที่มีคุณอยู่ข้างๆ ผมรู้สึกไม่อยากได้อะไรอีกเลย อยากมีคุณอยู่กับผมอย่างนี้ตลอดไป

...แต่ในระหว่างที่ไม่มีคุณ ผมรู้สึกเหมือนว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เหมาะสมกับผมเลย ที่รัก

 ที่รัก...มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมมั่นใจ ที่จะมีคุณตลอดไปได้

ขอเพียงคุณมั่นใจในตัวผม ผมก็จะมีคุณคนเดียวตลอดไป

ขอเพียงเราเข้าใจกัน เราจะมีกันและกันตลอดไป

วันจันทร์ที่ 17 สิงหาคม พ.ศ. 2552

90 วันเรารักกัน

ที่รัก...วันนี้ครบรอบ 90 วันแล้วนะ


เราได้อะไรจากมันบ้างไหมครับ ให้เี่ี่รามองย้อนกลับไป เมื่อครั้งแรก ที่เรารู้จักกัน กับวันนี้มันต่างกันมากไหม? ตัวผมจะบอกได้ว่า...
มันต่างกันมากครับ จากครั้งแรก เราเพียงคิดถึงกัน แต่...มาถึงวันนี้ เรามีความฝันที่จะได้อยู่ด้วยกันแล้ว ...

ที่รัก...
วันนี้เรามีความคิดถึงที่รุนแรงขึ้น จากครั้งก่อนมาก เราอยากเจอกัน เราอยากอยู่ด้วยกัน แต่ ที่รักคุณรู้บ้างไหม ว่าทุกๆวันนี้ก็แทบจะเหมือนอยู่แล้วครับ เราได้ตุยกันตลอดเรื่อยมา ไม่เคยขาด (ว่าหมดเรื่องคุยหรอ?) ไม่ใช่แน่...เรามีเรื่องคุยกันทุกวัันไม่ว่าจะเป็นเรื่องเก่าๆ นั่นก็ต้องเป็นส่วนหนึ่งอยู่แล้ว ที่เราจะต้องนึกถึงความหลังเก่าๆ ที่มีมากกว่าเรื่องที่เราคุยกันปกติกันบ้างใช่ไหม? แต่มันก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น แต่สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดคือเราคุยกันไม่เคยเบื่อเลยใช่ไหมครับ ถึงแม้ว่าบางครั้งเราจะไม่เข้าใจกันบ้าง แต่เราก็แยกมันออก เป็นคนละเรื่องกับการที่เราบอกกันว่า "เรายังรักกันอยู่" ครับ

ที่รัก...
แรกๆที่เราคุยกัน ผมไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนเลยว่า เราจะมีวันนี้วันที่เราเข้าใจกันวันที่เราคิดถึงกันรุนแรง วันที่คุณรักผมแรกๆเหมือนกับว่า ผมคิดไปเอง และในที่สุดเราก็เปิดใจรับกันแล้วเราก็บอกรักกัน...วันนี้เป็นวันครบรอบที่เวียนมาบรรจบอีกครั้งหนึ่ง จากวันนั้นมาถึงวันนี้ ผ่านมาแล้ว 90วัน

90 วัน เรารักกันผมอยากบอกคุณว่า...คุณเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปแล้วครับ ที่รัก ผมขาดคุณไม่ได้นั่นคงจะหมายถึง "หากวันใดขาดคุณไปผมจะขาดใจทันที" (เว่อร์)- แต่จริง คุณคอยเป็นกำลังใจที่ดีให้กับผมตลอดเรื่อยมานะที่รัก คุณคอยเป็นห่วงผมตลอดเวลา ความรักที่คุณมอบให้ผม ผมสัมผััสได้ตลอดเวลาครับ ผมดีใจที่ได้สิ่งนี้จากคุณ ดีใจจริงๆ ที่รัก

จากเดิม...เราแค่คุยกันเหมือนคนปกติธรรมดาๆ เรื่อยมาจนเป็นความคิดถึง และต่อด้วยเป็นคนรักได้ เรารักันในที่สุด นับเป็นเวลาร่วม 11 เดือนแล้ว แม้คนอื่นจะมองว่ามันไวจังที่เราจะรักกันและไว้ใจกัน แต่ผมรู้สึกว่าทรมานมากที่เราอยู่ห่างกัน เรา ไป-มา หากันไม่ได้สะดวก เหมือนคู่อื่นๆเขา ได้แต่แอบอิจฉาเขา ที่มีคนรักอยู่ใกล้ๆ เขาเติมเต็มความรักให้กันอยู่ตลอด อิจฉาคู่รักเหล่านั้นจัง เราอยากเป็นเหมือนเขาใช่ไหม? ที่รัก...ในโอกาสอันใกล้เราน่าจะได้เป็นครับ จริงไหม?

ที่รัก...วันนี้เป็นวันที่พิเศษอีกวันหนึ่ง วันนี้ผมบอกคุณได้ "ผมรักคุณ" และรักคุณคนเดียวครับ
ผมรักคุณ ที่รัก จะรักคุณคนเดียวตลอดไป ผมสัญญา


ผมรักคุณ...


"เอ๋"




วันเสาร์ที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

60 วัน เธอรักฉัน


60วัน เธอรักฉัน

ความรักที่เรามีให้กัน วันนี้ครบรอบอีกครั้งแล้วนะ ที่รัก

วันนี้คือวันครบรอบวันที่ 60

ของ...การที่เราได้เปิดใจ (บอกรักกัน)

สิ่งที่คุณได้รับจากผมคุณบอกว่ามันมากมาย

แต่...คุณรู้ไหม ?

สิ่งที่ผมได้รับจาก ก็มากมายไม่แพ้กัน

สิ่งที่ได้รับจากคุณมากมายนั้น

...คุณให้ความสุขได้

...เป็นกำลังใจที่ดี

...บางครั้งให้ความอบอุ่นด้วย ที่รัก

คุณพยายามที่จะมอบความสุขให้

คุณให้ความหวังผมนะ ที่รัก

ผมจะรักษามันไว้ ให้อยู่กับผมตลอดไป

ที่รัก...แม้ว่าวันนี้เรารักกันมากแค่ไหน

ก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะได้อยู่ด้วยกันโดยไว

เราต้องดูอะไรหลายๆอย่าง

...สิ่งที่เป็นไปได้

...เราต้องต่อสู้กับอะไรหลายๆอย่าง เราต้องชนะมัน...ที่รัก


ตลอดเวลาที่เรารู้จักกันมา

เกือบปีแล้วนะ

แต่เราได้รู้ว่าเรารักกัน วันนี้ ครบ 60 วัน

มันยังไม่มากพอ ที่จะพิสูจน์ได้ว่า...เราจะรักกันตลอดไปได้

ดังนั้น...เราต้องใช้เวลาอีกนิดเพื่อศึกษาดูใจกันอีกต่อไป

เวลาที่เหลือมันไม่ได้มากมายอะไร

เป็นเวลาที่เหมาะกับคุณ และกับผม

ที่เหมาะกับคุณ เพราะว่า คุณมีวุฒิภาวะที่เหมาะสม

แต่สำหรับผม มันก็จะดูว่า ช้าไปหน่อย

แต่ก็จะ ยอมรับมันให้ได้


มาถึงวันนี้เวลาที่ผ่านมาแล้ว มันจะทำให้ผมแน่ใจ

ว่าสิ่งที่ผมรออยู่มันจะต้องคุ้มค่า

ความรักที่คุณมอบให้ มันจริงใช่ไหม?

ผมจะขอรับไว้...ในอ้อมกอดของหัวใจ ด้วยความเต็มใจครับ...ที่รัก

จนไม่เหลือช่องว่างให้ใครๆ เข้ามาแทรกได้ ผมรับรอง


แต่สิ่งที่คุณให้มาแล้วนั้น

มันก็มากพอที่จะยืนยันกับผมได้ว่า...

คุณรักผมจริงใจนะ 

ผมยอมแพ้คุณ...ผมจะเป็นของคุณตลอดไป


วันพุธที่ 17 มิถุนายน พ.ศ. 2552

สามสิบวันฉันรักเธอ

สามสิบวันฉันรักเธอ

ตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมา ผมอยากบอกคุณว่า ตลอดเวลาที่เริ่มคิดถึงกัน มันทรมานมากที่รัก ถึงแม้ว่าเวลานั้นเรายังไม่ได้บอกรักกัน แต่ผมก็ได้รับรู้ถึงความสุขที่ได้รับ ความคิดถึงเริ่มจากไปเมื่อคุณโทรมา ความคิดถึงเริ่มกลับมาเมื่อคุณวางสาย แล้วความทรมานก็มาเยือน กว่าจะเป็นที่รักในวันนี้รู้คนอื่นคงจะไม่รู้ว่าเราสองคนได้ผ่านอะไรมาบ้าง แต่มีเพียงเราสองคนที่รู้จริงไหมจ๊ะ เมื่อหัวใจของสองเรามีกันและกันความสัมพันธ์ย่อมแปรเปลี่ยน

ที่รัก ...จากวันที่เราได้รับรู้ถึงความในใจของกันและกันและเราได้บอกรักกันมาถึง วันนี้เป็นวันครบรอบ30วันแล้วจ้ะ เราได้อะไรจากมันบ้างจ๊ะ ส่วนสิ่งที่ผมได้รับคือความในใจของคุณ ความจริงใจของคุณ และที่ภูมิใจที่สุดก็คือ ผมได้รับความจริงใจจากคุณ ผมช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้คุณรู้สึกไหมเหมือนกันไหม?

ที่รัก ถึงแม้ว่าเราจะห่างไกลแต่หัวใจเราไม่เคยห่างกันเลยใช่ไหม เธอคือคนที่ฉันรัก

วันนี้ เป็นวันครบรอบของเราเป็นโอกาสดีที่เราจะมาทบทวนในสิ่งที่ผ่านมา 30 วันของเรามีทั้งเศร้า ทั้งสุข ถึงแม้เราจะไม่เข้าใจกันในบางครั้งแต่มันก็ผ่านพ้นมาด้วยดี ผมรู้สึกว่าคุณเข้มแข็งขึ้นมากคุณน่ารักขึ้นมากดูผิดไปจากเดิมมากผมรู้สึก ได้ผมดีใจที่วันนี้ยังมีคุณนะที่รัก

3ปีที่รอคอยยังอีกไม่ไกลเลยนะ เวลาช่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้ในช่วงที่เรามีความสุขเวลามันช่างรวดเร็วนักคุณ รู้สึกเหมือนผมมั้ยผมรู้สึกได้ว่าเร็วมากเลยนะ

เอา! อย่านอกเรื่องมาถึงเรื่องของเรากัน ที่รักตั้งแต่วันที่เราบอกรักกันทุกๆวันที่ผ่านมาผมมักพบแต่ความสุขวันแรก ที่ได้ยินคำว่า"ชั้นก็รักคุณค่ะ"นั่นคือความรู้สึกเราเริ่มเปลี่ยนไป คุณเข้าใจผม ผมเข้าใจคุณ

วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา 30วันที่เราได้บอกรักกัน ที่ผ่านมามีเหตุการณ์มากมายที่ทำให้เราเข้าใจกันมาณขึ้น คุณลองย้อนไปในวันที่29 ซิ คุณเห็นอะไรไหม คุณจะเห็นว่ามีความเสียใจที่สุดและน่ายินดีที่สุดในวันเดียวกันเลย แต่เรื่องที่น่ายินดีของเรามักจะเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่าใช่ไหม นั่นแหละมันเป็นเรื่องที่น่าจะจดจำมากสำหรับเรา นั่นคือความสามารถพิเศษของคุณ คุณสามารถแสดงความจริงใจให้ผมเห็นได้

ที่รัก...วันนี้ผมอยากจะบอกคุณ "ผมรักคุณที่สุด"เลยจ้ะ แม้ว่าเวลาจะหมุนเวียนผ่านไปแต่หัวใจผมไม่เปลี่ยนแปลงตามเลย ผมยังรักคุณเสมอถึงไม่ว่าจะรู้ตัวเองอยู่ตลอด ว่าผมไม่คู่ควรกับคุณ ไม่มีเลยสึกเรื่องที่จะมาเทียบกับคุณได้ เว้นแต่เรื่องของหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยไอรัก ที่พร้อมจะมอบให้คุณอย่างไม่ขาดเท่านั้นที่รัก วันนี้ผมรักคุณมากมาย แต่ไม่ได้หมายความว่าวันข้างหน้าจะเพิ่มมากอีกไม่ได้

วันนี้เป็น วันครบรอบของเรา ถือว่าประสบความสำเร็จในชีวิตที่มีผู้ใหญ่รับรู้เป็นพยาน ผมรักคุณ ผมสัญญากับคุณตรงนี้ "ที่รัก ผมจะรักคุณอย่างนี้ตลอดไปตราบจะวินาทีสุดท้ายของชีวิตจ้ะ" ที่รัก

สุดท้ายนี้ ความรักที่ผมมีพร้อมที่ให้คุณทั้งหมดจ๊ะ30วันที่ผ่านมามันเป็นเพียง จุดเริ่มต้นของเราเท่านั้นดังนั้นเราจะต้องเดินต่อไปอย่างมั่นคงและเข้มแข็ง เวลาที่เหลือนี้แหละจะเป็นบทพิสูจน์ว่าเราจะไปกันได้จะร่วมชะตากรรมกกันได้ จ้ะ
ผมรักคุณจ้ะ...ที่รัก



วันอาทิตย์ที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2552

เพราะเธอทำให้ฉันเปลี่ยนไป

เพราะเธอทำให้ฉันเปลี่ยนไป
ฉันรักเพียงเธอผู้เดียวเธอทำให้ฉันเปลี่ยน
นับจากวันนั้น เราได้บอกรักกัน ทุกสิ่งทุกอย่างได้เปลี่ยน
ไปอย่างหมดสิ้น จากเดิม...อยู่แบบเดิมๆ
ฉัน...ล้างบางทั้งหมดปรับโฉมใหม่ทั้งหมด
โดยที่เธอไม่ได้ขอร้อง เปลี่ยนไปในทางเดียวกันหมด
เราได้สัญญาว่าจะรักกัน "รักกันตลอดไป" และสัญญากัน
จะระบายทุกสิ่งทุกอย่างไว้... ที่นี่...
หากวันได้เราไม่เข้าใจกันเราจะได้มาทบทวนเพื่อที่จะค้นหาสาเหตุของความไม่เข้าใจกัน

ที่รัก...เรารักกัน เราจะรักกันตลอดไปตลอดจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต...
จะเป็นไปได้ไหมที่เราจะรักกันอย่างนี้วันนี้ฉันบอกได้ว่า"รักรักเธอมากมาย"
ถ้าย้อนกลับไปก่อนหน้านี้เราก็รักกันดี แต่ไม่มากเท่าวันนี้...ฉันรักเธอหมดใจแล้ว

เริ่มจากที่เรารู้จัก
เมื่อครั้งเรารู้จักกันแม้ว่าเราไม่ได้บอกรักกันฉันก็รู้สึกตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ความรู้สึกเริ่มจกตอนนั้นมันรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ติดใจจนในที่สุด
ฉัน...ก็ไม่อาจอยู่เฉยได้  ความรู้สึกมันจะต้องระเบิดออกมา แต่...โชคดีเป็นบ้าาาเลย
เธอเองก็คิดเหมือนกัน วันนี้ผมอยากบอกคเธอว่า...ผมมีความสุขมาก...ที่รัก
ตั้งแต่วันที่เราบอกรักกัน นับวันเราผูกพันทางใจมากขึ้นทุกวัน ผมมีความสุข คุณมีกำลังใจ ฉันมีเธอ เธอมีฉัน

ทุกอย่างเปลี่ยนไป เพราะรักนี่เอง
นี่หรือความรักเมื่อก่อนเราไม่มีหรือจึงสัมผัสไม่ได้ แล้วครั้งนี้กลับสัมผัสได้
แม้ว่าเราไม่เคยเจอกันมาก่อน อารมณ์ไหนกัน ผมจึงเป็นแบบนี้ จ๊ะ...ที่รัก

วันเสาร์ที่ 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

เราบอกรักกันวันละกี่หน

เราบอกรักกันวันละกี่หน

สุดที่รักของผม สิ่งที่เราพูดกัน นั้นย่อมหมายถึงความสุข

แต่สุขไหนเล่าจะเท่า...คุณได้บอกรักผม

และเช่นกัน สิ่งที่คุณอาจชอบ

คือ...สิ่งที่ออกจากใจของผม

นั่นคือ..."ที่รัก...ผมรักคุณที่สุดในโลกเล้ยยยยยย..."

ผมรักคุณ...ผมรักคุณ...ผมรักคุณ คุณจะรับได้วันละหนจ๊ะ

หากคุณรับได้ทั้งหมดที่มี อิอิอิอิ...

นั่นคือคุณจะลำบากไม่ใช่น้อย

เพราะ"ผมรักคุณ"คำนี้แหละมันมีมากมายในตัวผม

แต่มันมีให้ สำหรับคุณคนเดียวเท่านั้นจ่ะ

แต่แหมมมม....

ใครนะที่บอก คนที่บอกรักกันวันละหลายหน

เป็นคนเจ้าชู้(เป็นงั้นไป)

อันนี้ผมไม่เคยรู้หรอกจ่ะ แต่จะรับรู้อย่างเดียวคือ...

ผมรักคุณจริงอย่างจริงใจเท่านั้นจ่ะ

ใจมันพูด สมองเพียงรับรู้

นานเท่าไหร่ก็รอได้ ขอเพียงมีความหวังเท่านั้น

แต่จะสมหวังหรือไม่ อึมห์...ไม่เคยรู้

ผมรักคุณ...ผมรักคุณ จนอาจดูบ้าไปแล้ว

แต่จริงๆยังมีสติจ่ะ ผมแยกออกจากกันอย่างชัดเจน

รักก็ส่วนรัก งานก็ส่วนงาน(แต่เวลางานก็ยังรัก) ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

แล้วว่างจากความรักและความคิดถึงตอนไหนเนี่ยะ

เฮ้อออ!...บอกยากแฮ่ะ เพราะหายาก นอกจากเวลานอน...

ตลอดเวลาที่ผ่านมายอมรับว่าผมฝันถึงคุณเพีนงครั้งเดียวเอง

ทั้งๆอยากจฝันถึงคุณทุกๆครั้งที่หลับเลยหละ

แล้วจะเป็นไปได้ไหม ถ้าจะให้แลกทุกๆอย่าง เพื่อที่จะฝันถึงคุณ

แลกกับทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย ผมยอมนะ

แต่ระหว่างฝันเราจะต้องฝันเรื่องเดียวกัน อยู่ใกล้ๆกันจ่ะ


รักมากจ่ะ...ที่รัก


วันพฤหัสบดีที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

ผมจะไม่นับถือคุณเป็นหลานอีกต่อไป




ต่อไปนี้ ผมจะไม่นับถือคุณเป็นหลานอีกต่อไป

น้ากับหลาน...
ปิดตำนานน้ากับหลานเสียที...ต่อไปนี้เราไม่ต้องนับญาติ เป็นน้าหลานอีกต่อไป

เมื่อก่อนนี้ อาจใช่ น้ากับหลานคนนี้จริงใจต่อกัน
นานวัน ยิ่งผูกพัน จาก "น้า" นั้น เลือนหายไป

พอกันที ที่รัก.....จากนี้จะไม่มีแล้วนะ "น้า-หลาน".......
ต่อจากนี้มีแต่ เรารักกัน
...........................................................................
เริ่มต้นจากที่เราทักทายกันแบบกวนๆ เราทักทายกันเรื่อยมาไม่ได้ขาด
ผมได้รู้ คุณได้รู้ เมื่อเราได้รู้จักตื้นลึกบางหนา ของกันและกัน ก็รับได้
แต่เมื่อรู้ว่า อายุของผมมากว่าคุณก็มากอยู่ คุณกลับมาเรียกผมว่า "น้า"ซะงั้น
คุณกำหนดเองนะ ที่รัก ที่ "น้า น้า" ที่เราใช้เรียกกัน ก็เพราะคุณนั้นกำหนดเอง
จริงๆ ถามว่าชอบไหม ผมตอบได้ "ไม่ชอบหรอก" ใช่.....ที่ผมเรียกว่า"สาวน้อย"
จะให้ทักว่า"คนสวย"ก็ไม่ใช่ เพราะ"คนสวย"
ที่คนทั่วไปทักทายกันคือ...คนเหล่านั้น จะต้องอยู่ใน วัยเดี่ยวกันจ่ะ

ยอมรับว่า"สาวน้อย" ที่เรียกเพราะเอ็นดู เพราะที่รู้ๆ ว่าเรียกคนสวยไม่ได้
ก็คุณตัดบทเรียกน้าก่อนทำไม ผมเลยเลยเรียกไม่ได้ เพราะเราคนละขั้นกัน

มาวันนี้ เรียกได้เต็มปาก ว่า "ที่รัก..ที่รัก" ของผมนั้น
เพราะเราเข้าใจกันทุกอย่างแหละจ่ะ "ที่รัก" ของผมหรือของฉัน คนที่กล่าว มานั้นก็คือคุณ.....

ส่วนอะไรๆ..ที่ผ่านมา ไม่ต้องขอบคุณหรอกจ่ะ
เพราะมันหน้าที่ของผมที่จะต้องดูแลคุณ ดูแลความรัก ทั้งกาย และใจ
ทั้งร่างกายและจิตใจ เมื่อคุณเจ็บผมก็เจ็บ คุณเจ็บเท่าไหร่ ผมย่อมเจ็บมากมายหลายเท่า
เมื่อคุณสุข ผมก็สุข ถ้าคนสุขมากเท่าไหร่ ผมก็พอใจยืนดูอยู่ห่างๆอย่างพอใจ

ที่รัก.....จากวันนี้ไป คุณบอกว่าเข้มแข็งมากกว่าเดิม แต่จะดีมากว่าถ้าหากคุณเข้มแข็งตลอดไป

ที่รัก ...ผมจะอยู่ไกล้ๆ คุณยังงี้ตลอดไป

วันอังคารที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

ถ้าหากโลกนี้มีเพียงเราสองคน

ถ้าหากโลกนี้มีเพียงเราสองคน

คงจะดีไม่น้อย

มีเพียงเราสองคน อึมห์......

คริ คริ คริ...

เราสองคน

ไปที่ไหนก็มีเพียงเราสองคน

เราอยู่ด้วยกันสองคน ช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้

ที่ที่มีเราสองคน ความรักของเราสองคน ทานอาหารด้วย

กันสองคน

เรามีกันและกัน อยู่ด้วยกันตลอดไป

เฮ้อ!!!...มีความสุข เมื่อคนเรารักกัน เราสองคน จะรัก

กันตลอดไป

และแล้วถ้ามันเป็นจริงสิ่งที่น่าจะเป็นคงจะไม่เป็นแบบนี้
คุณอยู่ที่สิงห์บุรี ผมอยู่ปราจีนบุรี

หากมีเพียงเราสอง เราจะได้เจอกันไหม?

เพราะมีแค่เราสองคน ผมไม่อาจรู้ได้ว่าคุณอยู่ที่ใด

เพราะมีแค่เราสองคน เลยไม่มีใครคิดค้น และผลิตเครื่อง

มือสื่อสาร ผมก็ไม่รู้ว่า คุณอยู่ที่ใด ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มี

โทรศัพท์มือถือ เพราะผมทำไม่เป็น

(ถ้าทำได้ใครจะเอาไปส่งให้คุณ)

เพราะมีเพียงแค่เราสองคน ผมจึงไม่อาจที่จะเดินทางไปถึง

เพราะเราไม่มีรถยนต์ ไม่มีถนนหนทาง

เพราะมีเพียงเราสองคน แล้วภาษาของเราคืออะไร

เพราะมีเพียงเราสองคน จะต้องไม่มีทางเดินไปมาระหว่างกัน

(ป่าคงจะรกน่าดู)
เพราะมีเพียงเราสองคน ในโลกนี้

ผมจะรับรู้ได้ยังไงกัน ว่าคุณอยู่ที่ไหน

เพราะรู้ว่ามีเพียงเราสองคน ผมต้องเป็นห่วงคุณ

ที่รัก....ผมรักคุณ ผมจะให้เวลาทั้งชีวิต ตามหาคุณ แต่

ถ้าเดินผิดทางคงจะสมหวัง ฮ่าฮ่าฮ่า..

จะดีไหม ถ้าโลกนี้ไม่มีเพียงเราสองคน

จะดีกว่าไหม ถ้าโลกนี้ มีคนหลายคน เอ้า!!!...บ่นๆๆ

อย่างน้อย เราก็เหมือนที่เป็นอยู่ เราได้รู้จักกัน เพราะใน

โลกนี้มีคนอยู่มากมาย มีใครหลายคนที่ทำให้เราได้พูดคุย

มีใครหลายคน ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน

จะดีกว่าไหม หากเราจะอยู่ที่ใดก็ได้ ที่นั่นคือ

"ที่ที่มีเราสองคนอยู่ใกล้ๆกัน"

ที่รัก...ผมรักคุณ
จาก....หลงสู้ฟัด